Het is slechts een experiment

12 september 2015. Wie weet, voelt bondskanselier Merkel zich een beetje als de Pruisische keurvorst (https://nl.wikipedia.org/wiki/Frederik_Willem_I_van_Brandenburg) die Hugenoten en Joden hartelijk welkom heette in Pruisen en daarmee het land een grote dienst bewees. Hopelijk gaat de vergelijking op en zal de huidige migratiegolf net zo positief uitpakken als ten tijde van de keurvorst.

Maar het kan ook heel anders aflopen. Want de redster van de Euro (tenminste tot nu toe) zou zomaar op een dag bekend kunnen staan als degene die de meest ingrijpende volksverhuizing in gang heeft gezet sinds de ineenstorting van het Romeinse Rijk. Dat zou het geval zijn als niet alleen de miljoenen bewoners van de vluchtelingkampen in Libanon, Irak en Turkije naar Europa trekken, maar ook de mensen zonder perspectief, die te vinden zijn tot aan de zuidelijke vlaktes van Afrika en tot aan het oostelijkste puntje van Birma. Op naar het beloofde land – Duitsland. Het is immers in alle verre landen bekend geworden dat ze daar hartelijk welkom zijn en dat slechts honderd man op een kluitje nodig zijn om iedere Europese grens te doorbreken.

Als inderdaad een zodanig grote stroom aan mensen op gang komt, zou de bondskanselier daarmee een sociaal experiment uitvoeren dat we in deze orde van grote alleen maar kennen van communistische of fascistische regimes (ik hoop dat ik nu niet te onaardig overkom). Op het eerste gezicht lijkt dit grootmoedige solidariteits- en menselijkheidsoffensief fantastisch. Maar bij nader inzien doemen er grote risico’s op. (1) Zo bestaat de zorg of de welvaartsstaat het abrupt binnenstromen van grote aantallen behoeftige mensen wel kan absorberen. Zo niet, dan zijn (op zijn minst) belastingverhogingen en bezuinigingen het gevolg. (2) De Europese buren van Duitsland zijn intussen bezig om zich met wisselend succes te verweren tegen de in hun ogen door Duitsland opgedrongen welkomscultuur. In het ergste geval kan dit er toe leiden dat het vrije verkeer van personen binnen de EU ter ziele gaat tezamen met het Schengenakkoord.

(3) En tenslotte moet zelfs gevreesd worden dat de parlementaire democratie aangetast wordt als je het losgeslagen fanatisme beschouwt van de harde kern van de Duitse solidariteits – und menselijkheidsaanhangers. De emotionele driften lijken daar volkomen losgebroken te zijn. Het is niet ondenkbaar dat deze fanatici – als ze de kans daartoe krijgen – bereid zijn het kiesrecht zo aan te passen dat partijen die kritisch staan ten opzichte van de grote instroom van migranten, buiten de verkiesbaarheid worden gesteld. Deze gedachte lijkt absurd maar eerste oproepen om het kiesstelsel te wijzigen zijn al te horen (ook al zijn ze nu nog bijna potsierlijk van aard), (http://www.wijthorbecke.nl/david-van-reybrouck-loten-geeft-de-burger-macht/). Potsierlijk of niet, het is niet onverstandig om deze ontwikkeling in de gaten te houden, gezien de verhitte felheid van de harde kern. Hun nietsontziende geestdrift begint namelijk een angstaanjagende herinnering op te roepen: die van de Franse Revolutie toen hondsdolle Jakobijnen (https://en.wikipedia.org/wiki/Jacobin) hun tegenstanders tijdens de “Terreur” (https://nl.wikipedia.org/wiki/Terreur_%28Franse_Revolutie%29) niet Einde van het Ancien Régimealleen monddood maakten maar ze ook naar de guillotine sleepten.

13 september 2015: Intussen zakt de euforie in Duitsland snel weg (als die er al ooit echt is geweest). Blijkbaar roert zich een zwijgende meerderheid (?) en moeten Duitse politici terugkomen op hun eerdere grootmoedigheid, zie de volgende berichten: (1) http://www.welt.de/politik/deutschland/article145529161/Fluechtlinge-kommen-zu-schnell-nach-Deutschland.html, (2) http://www.bild.de/politik/ausland/fluechtling/alle-meldungen-zur-aktuellen-lage-der-fluechtlinge-42556922.bild.html, (3) een zojuist gepubliceerd bericht (door mij vertaald): “CDU-politicus (CDU-Präsidiumsmitglied Jens Spahn tegenover de „Süddeutschen Zeitung): de publieke steun voor de opname van vluchtelingen daalt „per uur”. Gezien de voortdurende sterke aantocht van vluchtelingen, daalt de bereidheid van de Duitsers om nog meer op te nemen. Hij bekritiseert de “zowat euforische voorstelling in de media” die de zorgen van de burgers volkomen negeert” en (4) een televisie-uitzending afgelopen week ten behoeve van vluchtelingen trok verhoudingsgewijs veel minder toeschouwers dan verwacht en er werd nauwelijks gedoneerd, http://www.dwdl.de/zahlenzentrale/52572/zdf_wenig_interesse_an_kerners_fluechtlingsshow/