De fameuze Britse gastvrouw

In Nederland komt het voor. Volgens mij vaak zelfs. Er is een feestje. Je ziet heel veel vrolijk keuvelende groepjes, ongetwijfeld oude bekenden van elkaar. Maar dan, aan de rand van het feestgedruis, drentelt een eenling die onbeholpen in zijn half lege glas staart – alsof daar de gezelligheid te vinden is. In Nederland word je dan niet zelden aan je lot overgelaten.

Heel anders is het in Engeland waar de fameuze Britse gastvrouw op feestjes de dienst uitmaakt. Ziet zij zo een verpieterend figuur (gast A) op haar partijtje dan is het haar eer te na om dit op zijn beloop te laten. Niemand zal op haar feestje ongelukkig zijn! Haar hersens beginnen te kraken, haar blik dwaalt rond en ze legt subiet subtiele verbanden. Ze herinnert zich dat gast A in Amerika heeft gewoond en wat wil nu het toeval: een gast B heeft daar ook gewoond.  In gedachten koppelt ze gast A aan gast B die overigens heel gezellig met groepje C staat te babbelen. 20131030102916_00001

Hupsakee. Gast A wordt op sleeptouw genomen, onder het mom van: ‘Ik ken iemand die jou zeker wil ontmoeten want ook hij heeft….’ Gast B reageert verrast op de introductie en veinst zonder enige moeite een groot interesse in gast A – want zo is hij opgevoed. Ook het groepje toont zich nu geïnteresseerd – al was het maar om solidair te zijn met vriend B. De gastvrouw kijkt goedkeurend toe. Mission completed.  Zou het in Nederland ook zo werken? Ik heb er een hard hoofd in. Veinzen zit niet in ons opvoedingspakket. En onze gastvrouwen/gastheren kennen doorgaans deze roeping niet. Het geeft toch alleen maar gedoe.

Zie trouwens hieronder een minder serieuze filmsketch van het gast-zijn op een party. Uiteraard very british (The two Ronnies in ‘The honest party guest’):

http://english.links123.com/video/index?q_id=10543&target=1&voice=0&cat_id=3607