De vluchtelingencrisis aangepakt

25 oktober 2015. De EU en daarmee heel Europa lijkt met de vluchtelingencrisis in een catch 22 situatie https://nl.wikipedia.org/wiki/Catch-22_%28logica%29 terecht gekomen te zijn. Brussel probeert met man en macht een oplossing voor de crisis te forceren maar het enige dat de buitenstaander opvalt is een radeloos handenwringen en een bureaucratische machinerie die vast dreigt te lopen. Aan de ene kant staat Duitsland dat bij monde van mevrouw Merkel blijft hameren op solidariteit en andere kant doemt een keiharde realiteit op: bij de Europese bevolkingen zakt razendsnel het draagvlak weg om nog meer vluchtelingen op te nemen. De omgang met de stroom vluchtelingen op basis van de mensenrecht- en asielverdragen is geboden maar tegelijkertijd wordt steeds duidelijker dat dit in de praktijk onuitvoerbaar wordt, vanwege de massaliteit waarmee de instroom gepaard gaat.

Nog heel even heeft de EU getracht om Turkije het ‘vuile werk’ voor ons op te laten knappen (het tegenhouden van vluchtelingen die de oversteek naar Bulgarije en Griekenland willen maken). Maar daar trapt dat land tot nu toe niet in. Het was pijnlijk om te zien dat de grootste handelsmacht ter wereld (ja, ik bedoel de EU) bij wijze van spreken op knieën bij president Erdogan op audiëntie ging. En nu de Turken het angstzweet van de Europeanen hebben geroken stellen ze meteen eisen die geen enkele Europese politicus aan zijn kiezers kan verkopen (zoals een versnelde toetreding tot de Europese Unie). In al deze commotie wordt over het hoofd gezien dat Turkije ook zinnige tegemoetkomingen voorstelt: (1) zoals Turkije verklaren tot veilig derde land https://nl.wikipedia.org/wiki/Veilig_derde_land waarheen asielzoekers vanuit Europa kunnen worden uitgezet en (2) een gezamenlijk met de Europeanen op te zetten veilige zone in noord Syrië waar Syrische vluchtelingen kunnen worden ondergebracht http://www.handelsblatt.com/politik/international/tuerkei-und-fluechtlinge-schutzzonen-fuer-syrische-fluechtlinge-in-syrien/12464244-3.html.

Juist dat laatste plan is naar mijn mening de enige manier om op de langere termijn weer draagvlak te creëren voor een humane opvang van asielzoekers. De politiek moet de Europeanen de garantie geven dat de opvang in Europa maar tijdelijk is en wel tot er veilige zones in Syrië en in de desbetreffende regio zijn ingericht. Daarheen zullen de asielzoekers, die inmiddels in Europa zijn aanbeland, worden overgebracht. De inrichting en werking van veilige zones zal alleen maar slagen als dit wordt gecombineerd met maatregelen die de vluchtelingen perspectief bieden op werk en opleiding. Dit kan door de veilige zones te verbinden met speciale economische zones (zie hierover mijn eerdere betoog http://maartenvanbommel.nl/een-bloeiende-kust/). De realisering van dit plan kost de EU ongetwijfeld vele miljarden (tientallen) maar deze kosten wegen zeker op tegen een mogelijke ontwrichting van de welvaartssystemen in Europa en het teloorgaan van de sociale cohesie (bijvoorbeeld door de spectaculaire opmars van anti-immigratie partijen in Europa). En niet alleen geld is hiervoor benodigd, maar ook inzet van Europese troepen om de zones te beveiligen en vooral is hiervoor moed nodig bij onze (EU) bestuurders.