Virtual reality als antidepressivum

Terug naar de jaren vijftig, bron: oude ansichtkaart

23 april 2017 (dit is een toekomstverkenning). Dat volkomen uit het zicht geraakte, gedateerde en oudmodische boeken in aanmerking komen voor een bruisende toekomst in de digitale wereld had ik nooit verwacht. Dat dergelijke boeken opgaan voor een briljant tweede leven, realiseer ik me pas sinds ik het FD-artikel (let op, het artikel kan achter een ‘slotje’ zitten) las over Pandora Intelligence. Pandora Intelligence zet in op de zogeheten actionable intelligence en maakt scenario’s, bijvoorbeeld voor de terreurbestrijding door gebruik te maken van grote hoeveelheden data, zowel specialistische als alledaagse data. Deze datasets worden omgezet in algoritmes waarmee weer scenario’s worden gemaakt. De scenario’s zijn een vorm van virtual reality. Voor mij is de cruciale zinsnede in het FD-artikel deze: ‘…data wordt continu aangevuld met gebeurtenissen in het nieuws, maar ook door het dataminen van boeken en films…’

Redeneer even met mij mee… Door een dataset te maken bestaande uit gebeurtenissen, boeken (en foto’s en films) uit de jaren vijftig en deze dataset te verwerken tot algoritmes, kan de wereld van de jaren vijftig als virtual reality terugkeren (zie ook deze blog). Het zou zelfs een uitkomst kunnen zijn voor mensen die zwaar depressief zijn omdat ze de ‘moderne tijd niet meer aankunnen’, zeg maar mensen met ‘Weltschmerz‘, en die terug verlangen naar simpelere tijden. In de medische wereld en de psychiatrie wordt inmiddels geëxperimenteerd met virtual reality, zoals blijkt uit deze website. Alleen de bestrijding van depressiviteit zoals ‘Weltschmerz’, zie ik er nog niet bij staan. In gedachten hoor ik het gesprek bij de psychiater plaatsvinden:

Psychiater: ‘In welke tijd was u het gelukkigst?’
Patiënt: ‘O dokter, dat waren ontegenzeggelijk de jaren vijftig.’
Psychiater: ‘Dan zullen we u nu terugbrengen naar de jaren vijftig. Het gaat heel eenvoudig. Er is slechts een chip in het hoofd nodig, die in verbinding staat met een robotcomputer die volgeladen zit met jaren vijftig software en algoritmes.

Cover van een ‘Joop Ter Heul’ boek, bron: Wikipedia

De wereld van de jaren vijftig, die nu nog opgesloten zit in genegeerde films, foto’s en in vergeten boeken die op zolders stof verzamelen, paraderen opeens springlevend voorbij. De werelden van ‘De dochter van Joop ter Heul’, ‘Pitty naar kostschool’, ‘Ieder jaar bloeit de gouden regen’ en ‘Zomer te Ter-Muren’ komen jubelend op je af. De computerrobot verwerkt iedere zucht, uitspraak, sfeerbeschrijving uit die tijd en zet het om in alsmaar uitdijende algoritmes die voortdurend virtual reality scenes doen ontstaan, terwijl op de achtergrond hypermelodieuze deuntjes te horen zijn met de bedoeling je vrolijk of sentimenteel te stemmen.

De eerste opzet van zo’n computeranimatie is razend duur maar daarna kan de robotcomputer zelfstandig en geautomatiseerd de wereld van de jaren vijftig uitbouwen. De totaalprijs neemt op de lange termijn naar verhouding af. Deze behandeling voor patiënten met ‘Weltschmerz’ zal daarmee wellicht goedkoper zijn dan gedurende een langere termijn een antidepressivum innemen. Fysiek hoeven er voor een patiënt geen nadelen zijn – hooguit een gebrek aan beweging en buitenlucht. Of er ook geen psychische bijwerkingen zijn, zal de tijd moeten uitmaken.