Mallemolen of maalstroom?

8 januari 2016. Zitten we nou in een mallemolen of in een maalstroom? Even als uitleg: met mallemolen bedoel ik een tijdelijke chaos waarbij je weet dat je er ooit weer uit komt. Een maalstroom is iets waar je nooit meer uit komt en dat je bovendien meesleurt naar de bodemloze diepte. Het gaat momenteel razendsnel. Teveel aspecten op het terrein van politiek, maatschappij en economie bevinden zich in een turbulente toestand. We dreigen de grip op onze tijd te verliezen. Voor iemand als ik, die beschouwende blogs wil opleveren, is er niet genoeg tijd om een blogonderwerp te overdenken. Wie niet snel is, wordt ingehaald door de dagelijkse nieuwsvloed. En dit betekent dat een in eerste instantie oorspronkelijke en vernieuwende blog bij publicatie uitpakt als een kleurloos en mat ‘herkauwersverhaaltje’.

Het was net een sprookje: we leefden op een gezapig continent, waarvan men zei: het is een boeiend museum maar een slaperige maatschappij (wat overigens toen al pertinent onjuist was). Wie oplettend observeerde, kon al destijds de contouren herkennen van de verschijnselen die zich nu openbaren. Het was ook een tijd waarin ik mijn ideeën ‘bemijmerde’ en de uitkomst hiervan in alle rust formuleerde, opschreef dan wel opsloeg in mijn geheugen. Prompt zag ik maanden of jaren later mijn (stille) opinie in een krant of op internet opduiken. Geen artikel / blog van mij, overigens. Nee, iemand bleek tot dezelfde conclusie te zijn gekomen, alleen dan met de nodige vertraging. Dit gaf mij een modeste voldoening. Nu is het anders. Terwijl ik iets bedenk verschijnt dezelfde beredenering binnen een dag in een krant of digitale nieuwssite. Het is alsof mijn hersenactiviteit realtime online is gezet. Alsof ik opeens op één lijn sta met een groep bloggers, denkers en journalisten, terwijl ik vroeger afweek en alleen stond met mijn mening. Ooit genoot ik van een splendid isolation, zo te zeggen. In ieder geval kan mijn huidige blogmethodiek (overdenken, uittikken, schaven en veilen) nauwelijks tegen de turbulenties op. Wil ik nog meedoen, dan zal ik op zijn minst kortere blogs moeten produceren. Bij deze een poging.

Want, de aandrang om mee te blijven doen is er. Ik wil immers meehelpen de ontwikkelingen van deze tijd te snappen en wellicht ook een steentje bij te dragen aan het vinden van oplossingen. Als je namelijk niets doet, kun je alleen maar met gemengde gevoelens en vanaf de zijlijn toekijken welke kant het op gaat. In dat geval moet je maar hopen dat ‘zij die boven ons staan’ (dan wel binnenkort boven ons komen te staan) de boel de baas worden (http://www.bnr.nl/nieuws/686247-1601/dit-zijn-de-prioriteiten-van-rutte-tijdens-het-eu-voorzitterschap) en wij tegen die tijd – hooguit wat ‘doorgeroerd’ – kunnen uitstappen uit iets, dat ik dan maar de mallemolen noem.

‘O die goede oude tijd’ 😉 bron: oude ansichtkaart