Keren pen, papier en de schrijfmachine terug?

13 juni 2015. Ooit werden op televisie spionagefilms uitgezonden waarin getoond werd dat spionnen heel veel moeite moesten doen om aan elkaars (papieren) documenten te komen. De enige manier waarop je er toch bij kon komen, was door een mol (fysiek) de betreffende geheime dienst te laten infiltreren. Op een onbewaakt moment (niet makkelijk te regelen) deed de mol een greep naar de administratie (bijvoorbeeld door een lijst met undercover agenten uit een kluis te trekken) waarna hij ook nog eens onopgemerkt het gebouw uit moest zien te komen. Tegenwoordig lijkt het allemaal veel simpeler. De greep naar beveiligde administraties wordt op afstand geregeld en lijkt nu aan de orde van de dag te zijn, getuige de digitale inbraken in de ICT-systeem en daarmee de administraties van het Duitse parlement http://www.zeit.de/digital/datenschutz/2015-06/bundestag-hacker-trojaner-angriff en de Amerikaanse geheime dienst http://www.dw.de/schwerer-cyber-angriff-macht-den-usa-zu-schaffen/a-18515055.

Papieren administratie
Toen de geheime dienst nog met papier werkte, foto uit de film “Tinker Tailor Soldier Spy”

Het lijkt haast onmogelijk om digitale systemen afdoende te beveiligen en dat kan funest zijn zeker als levens in gevaar komen zoals bij het stelen van lijsten met geheime contactpersonen en undercover agenten. Zodoende ontstaat er bijna heimwee naar de papieren administratie en de stand-alone tikmachine, waarop nog niet eens zolang geleden bij geheime diensten de gevoelige documenten werden uitgetikt . Het kan haast niet anders dan dat er in de toekomst voor top secret documenten meer zal worden teruggegrepen op de beproefde en beheersbare middelen en methodes uit het verleden, zoals een schrijfmachine, pen en papier. Overigens zou de conclusie over deze problematiek ook wat genuanceerder kunnen liggen. Terwijl de burger door alle (media) ophef de indruk krijgt dat een geheime dienst onvoldoende in staat is om zich te verweren tegen digitale inbraak, zal de waarheid vast vele malen complexer zijn. En wie weet is het zelfs zo dat bepaalde gegevens die door een buitenlandse geheime dienst buit worden gemaakt, nepgegevens betreffen – gegevens die juist bedoeld zijn om een andere geheime dienst te misleiden. En dat is dan weer voer voor spionagefilms en thrillerschrijvers zoals ik.