Is assimilatie echt zo erg?

Assimilatie in de praktijk, bron: antieke ansichtkaart

22 oktober 2016. Assimilatie is een taboewoord dat pas een taboe werd toen de politieke correctheid opgeld deed. Nu het fenomeen politieke correctheid meer en meer onder druk komt te staan, kan ik mij goed voorstellen dat assimilatie ook weer terugkeert als de voorkeursoptie uit een scala van drie opties die immigranten en hun nakomelingen hebben. De drie opties zijn: (1) helemaal jezelf blijven en je afzetten tegen de omgeving waarin je door immigratie bent terecht gekomen, (2) integratie, waarbij tot op zekere hoogte aanpassing plaatsvindt en (3) assimilatie waarbij een immigrant opgaat in het grote geheel en zich in ieder geval qua gedrag niet meer onderscheidt van de dominante cultuur in het land van aankomst.

Vandaag hoorde ik het verhaal van een kind van een immigrant dat de weg kwijt raakte tussen de twee culturen waarin het was terecht gekomen. Op negentienjarige leeftijd deed deze vrouw een zelfmoordpoging. En op 39-jarige leeftijd is ze getrouwd met oer-Hollandse man waarmee ze onlangs een tweede kind kreeg. Ze is bezig om de laatste restjes van haar oorspronkelijke religieuze en culturele bagage af te leggen en geniet met volle teugen van het leven. Zoals ze zelf aangeeft, voelt ze zich ‘volledig geassimileerd’ en is daarmee volkomen gelukkig.

Velen zijn haar voorgegaan: afstammelingen van de Spaanse bezetter, Hugenoten, liberale Joden, Duitsers, Indo’s, asielzoekers uit Latijns-Amerika, en Surinamers. Door zich te vermengen met partners uit de zogeheten dominante groep, door kinderen met ze te krijgen, schoten ze wortel. Ze werden een vanzelfsprekend onderdeel van het verleden, heden en de toekomst van het land van aankomst.

Dat tegenstanders assimilatie gelijkstellen met dwang en onderwerping, getuigt volgens mij van een verkeerde perceptie. Als namelijk deel uitmaken van de dominante groep meer kansen biedt op een gelukkig bestaan, wat is er dan op tegen? Als ik immigrant was, zou ik het wel weten, ik zou opteren voor assimilatie.

Update 4 december 2016: assimilatie begint zowaar in zwang te raken. De conservatieve presidentskandidaat Francois Fillon belijdt in ieder geval met de mond dat hij voor assimilatie is: “Met Fillon (62) vindt zij een man op haar weg die zegt dat immigranten zich moeten aanpassen, het liefst assimileren. Want, zo zegt Fillon zonder enige terughoudendheid: de Franse cultuur is het fundament van onze identiteit” (citaat uit Trouw)