Filmisch schrijven en recensies

Het is altijd weer boeiend als een recensie over een van mijn boeken wordt uitgesproken – zelfs als de recensie meer negatief dan positief is. Bij een recensie die meer kritiek dan lof spuit, is het een terugkerend verwijt dat ik mijn hoofdpersonage niet of te weinig laat nadenken over zijn handelingen. Daardoor komt zo’n personage vlak over met als gevolg: de lezer kan zich niet inleven in het hoofdpersonage. De lezer wil weten waarom Pietje zus en zo doet, waarom reageert Miepje onverwacht enz. Niet uitleggen wordt beschouwd als een zonde in de wereld van de literatuur. En er zit wat in die kritiek, en ja ik trek mij de kritiek aan. Zie voor een heldere uitleg over personages: http://nederlandsdbh.weebly.com/verhaalanalyse—personages.html

20131030102848_00002
De kwellingen van een schrijver

Maar eerst nog een kleine uitleg over het hoe en waarom ten aanzien van de weinig oftewel niet-nadenkende personages. Die zijn namelijk niet zomaar ontstaan. Als ik schrijf dan glijdt er een film aan mijn ogen voorbij. Ik zie elke handeling. Daarvoor hoef ik niets te bedenken. Ik schrijf op wat ik zie. Een paar uur in afzondering en het gaat vanzelf. Ik hoor de personages praten en ook dat schrijf ik op. Maar – ik hoor ze niet denken. Dat moet ik dus echt zelf verzinnen, wat op zich niet zo gek is voor een schrijver. Mijn manier van schrijven druk ik uit als filmisch schrijven. Dit is volgens mij geen bestaand begrip maar gevoelsmatig beschrijft de term wat ik doe. Het past volgens mij ook goed bij een maatschappij die steeds meer visueel is ingesteld. Toch is het jammer als een hoofdpersonage hierdoor niet lekker uit de verf komt. Door lezers er aan te hinderen dat zij zich identificeren met het personage zal ik lezers mislopen of zelfs verliezen. En dat wil geen schrijver! Ik ga dus op zoek naar een compromis. Een boek met veel visuele effecten en een behoorlijke portie nadenkerij, zonder dat dit gaat overheersen en wellicht daarmee vervelen!

mail
De kwellingen van een schrijver

Overigens, zie hier een afwijkende mening qua identificeren met een personage (uitgesproken door Joost Zwagerman): ‘Nabokov zei ooit: “Het domste dat een lezer kan doen is zich tijdens het lezen identificeren met een personage.” Zijn boek Lolita vormt de illustratie bij die stelling. De ideale lezer identificeert zich niet met een personage, maar stelt zich open voor het verhaal, en dan vooral ook voor de stijl van een roman.’ Uit HP/DE Tijd van 13 oktober 2013, http://www.hpdetijd.nl/2013-10-13/joost-zwagerman-leest-flaubert-bellow-nabokov/ De wereld staat bol van de meningen.mail