Een bloeiende kust

3 oktober 2015. Inmiddels heeft George Soros zich gemeld en een plan gelanceerd hoe Europa om moet gaan met de vluchtelingenstroom vanuit het zuiden, http://www.welt.de/debatte/kommentare/article147061754/George-Soros-Plan-fuer-Europas-Fluechtlingskrise.html?wtrid=socialmedia.socialflow….socialflow_twitter. Hij heeft het over het opnemen van 1 miljoen vluchtelingen per jaar, iets wat waarschijnlijk politiek niet te verkopen zal zijn aan het Europese kiezersvolk. Wel interessant aan zijn plan is het inrichten van speciale economische zones in de landen ten zuiden van Europa. Ik had hier zelf ook al aan gedacht, Soros was mij net voor, zo te zeggen 😉

Soros laat dit deel van zijn plan in het vage maar ik vind het zeker het onderzoeken waard. Het zou wel eens de lange termijn oplossing kunnen zijn voor het vluchtelingenprobleem en een halt toeroepen aan de verpaupering van het Nabije Oosten en Noord Afrika.
Laat ik daarom wel concreet worden, waarbij ik het zo kort en krachtig mogelijk wil houden en het kan zijn dat de lezer hierdoor de onderbouwing wat mager vindt. Waar hebben we het over? Een speciale economische zone is een gebied binnen een land waar een afwijkende wet- en regelgeving geldt. Deze status aparte is bedoeld om economische groei te stimuleren. Dit soort zones zijn vooral in China te vinden, https://nl.wikipedia.org/wiki/Speciale_Economische_Zone en ze lijken daar goed te werken. Dit is wat Soros waarschijnlijk voor ogen heeft. Het is echter de vraag of het op deze manier gaat werken in Noord Afrika en / of het Nabije Oosten. Er is sinds de dekolonisatie veel Europees geld naar deze regio toegevloeid en veel daarvan is verdampt door chronische corruptie en inefficiëntie van de daar aanwezige bureaucratie.

Om te kunnen slagen zal een speciale zone buiten de invloedssfeer van deze bureaucratie moeten worden opgezet. De methode hiervoor is het pachten van een gebied dat groot genoeg is om een zelfstandige ontwikkeling op gang te brengen. De pachtperiode zou dan pakweg 50 jaar moeten zijn om de investeringen goed te laten gedijen en de pachter zou niet een individuele Europese staat moeten zijn maar de Europese Unie. Alleen zo kunnen op korte termijn grote sommen geld vrijgemaakt worden. Binnen dat gebied zullen Europese wetten gelden, zal er een eigen munteenheid worden gehanteerd (euro) en het bestuur en de veiligheid zijn in handen van Europeanen. Alleen zo zullen investeerders op korte termijn toestromen. Maar: dat is je reinste neokolonialisme (!), hoor ik al roepen en de landen daar zullen deze inbreuk op hun soevereiniteit nooit toestaan. Dat valt nog te bezien, antwoord ik dan. Er is namelijk sprake van een win-win situatie. Er zal veel geld de regio binnenstromen via investeringen en de pachtbetaling, de ontwikkeling in de zone zal overslaan naar de omgeving (vergelijk het met het deel van Mexico dat aan de VS grenst). Daarnaast zullen mensen van buiten de zone werk kunnen vinden in de zone en daar opgeleid worden.

Het mag nog steeds niet hardop worden gezegd maar het is waar dat er in het koloniale tijdperk een bloeiende kuststrook ontstond van Algerije, via Libië tot aan Egypte en verder naar Libanon.

Bijvoorbeeld (bron Wikipedia):

The Libyan economy substantially grew in the late 1930s, mainly in the agricultural sector. Even some manufacturing activities were developed, mostly related to the food industry. Building construction increased in a huge way. Furthermore, the Italians made modern medical care available for the first time in Libya and improved sanitary conditions in the towns.

The Italians started numerous and diverse businesses in Tripolitania and Cirenaicia. These included an explosives factory, railway workshops, Fiat Motor works, various food processing plants, electrical engineering workshops, ironworks, water plants, agricultural machinery factories, breweries, distilleries, biscuit factories, a tobacco factory, tanneries, bakeries, lime, brick and cement works, Esparto grass industry, mechanical saw mills, and the Petrolibya Society (Trye 1998). Italian investment in her colony was to take advantage of new colonists and to make it more self-sufficient. (General Staff War Office 1939, 165/b).
By 1939, the Italians had built 400 kilometres (250 mi) of new railroads and 4,000 kilometres (2,500 mi) of new roads. The most important and largest highway project was the Via Balbo, an east-west coastal route connecting Tripoli in western Italian Tripolitania to Tobruk in eastern Italian Cyrenaica. Most of these projects and achievements were completed between 1934 and 1940 when Italo Balbo was governor of Italian Libya, as it became the Fourth Shore.

The last railway development in Libya done by the Italians was the Tripoli-Benghazi line that was started in 1941 and was never completed because of the Italian defeat during World War II.

Het zal niemand verwonderen dat hiervan in eerste instantie de Europeanen profiteerden en dat het toenmalige koloniale regime niet terugschrok voor geweld aanwending, maar vele inheemse inwoners vonden zo wel werk en het land ervoer een bestendige economische groei. De welvaart – hoewel ongelijk verdeeld – nam over de hele linie toe. Met de voorgestelde pachtsituatie zal er een omgekeerde situatie plaatsvinden. Door de Europese bemoeienis zal in eerste instantie de inheemse bevolking profiteren en Europa zal betalen (pacht en investering). En het belangrijkste voor Europa is dat het vooral zal profiteren van de stabiliteit die zich hopelijk op deze manier verspreidt in de regio.

Koloniaal Tripoli

Tenslotte nog dit over het verlies aan soevereiniteit. Ik kan mij voorstellen dat landen als Tunesië en Libië met een pachtsituatie zullen instemmen omdat het maar tijdelijk is (50 jaar) en omdat alles beter is dan het alternatief: opgedroogde investeringen, instabiliteit en geen perspectief voor een groot deel van de bevolking. Zoals gezegd, ik hou het betoog ‘kort’ en wellicht diep ik dit een andere keer verder uit.