Bang om trots te zijn

17 januari 2016. Zeker sinds Keulen weten we dat politieke correctheid (hoe goed ook bedoeld) manipulatie van de waarheid met zich meebrengt. En het kent meer negatieve effecten. Door politieke correctheid zijn wij erin bedreven geraakt onszelf als land en cultuur weg te cijferen – met als neveneffect: het integratietekort bij immigranten (uit andere culturen). Want, wie wil zich nou aansluiten bij een gemeenschap die voortdurend campagne tegen zichzelf voert. Integratie van immigranten kon wel eens veel beter uitpakken als de ontvangende gemeenschap trots op zichzelf is (de Verenigde Staten – proud to be an American – zijn hiervan een functionerend voorbeeld). En met trots zijn op, bedoel ik niet de – op zich waardevolle – waarden zoals mensenrechten en solidariteit, waar EU-leider Juncker regelmatig mee op de proppen komt. Dat is te abstract voor de nieuwkomers. Wat ik bedoel zijn de prestaties die in het verleden en heden geleverd zijn op cultureel, economisch, sociaal, historisch en geopolitiek terrein.

Bron: onbekend
Gevluchte Russen op weg van Turkije naar Frankrijk, rond 1923

Een goed voorbeeld van een geslaagde integratie is die van Russen in Frankrijk. Tussen 1919 en 1926 werd dat land overspoeld met Russische immigranten (de schatting hiervan loopt op tot 400.000) – op drift geraakt vanwege de Russische Revolutie en de daarop volgende burgeroorlog, https://nl.wikipedia.org/wiki/Witte_emigrant (zie de Franse wiki-versie voor het aantal ). Frankrijk was toen veel armer dan nu, maar het ontving de vluchtelingen desondanks. De Russen integreerden niet alleen binnen korte tijd, er was zelfs sprake van assimilatie. Ze gingen op in het grotere geheel. Het enige dat nog aan ze herinnert zijn de Russisch klinkende achternamen die her en der opduiken.

Dat de integratie van dit aanzienlijk aantal Russen zo goed verlopen is, zal ook gebeurd zijn omdat ze graag deel wilden uitmaken van een land en cultuur, waar ze tegen opkeken – en waar de Fransen zonder gene trots op waren. Zolang de moderne Europeaan zichzelf beuzelachtig en onbeduidend vindt, zullen nieuwkomers minder snel geneigd zijn zich aan te sluiten. En dan is het begrijpelijk, dat ze liever in hun eigen parallelle gemeenschap blijven, een gemeenschap waar ze blijkbaar wel trots op kunnen zijn en van waaruit ze wellicht zelfs met minachting op ons getob neerkijken.